Nowa soma

Według wspaniałej koncepcji W. Fliessa wszystkie zjawiska życia organizmów — i, oczywiście, także śmierć — związane są z określonymi terminami, w których wyraża się zależność dwóch żywych substancji, męskiej i żeńskiej, od roku słonecznego. Jednakże obserwacje, jak łatwo i do jakiego stopnia wpływ sił zewnętrznych potrafi zmienić przejawy życia, zwłaszcza w świecie roślinnym, jeśli chodzi o ich występowanie w czasie — przyspieszać je lub powstrzymywać, a także zatrzymywać — przemawiają przeciwko sztywności sformułowania Fliessa i po­zwalają przynajmniej wątpić w wyłączność sformułowanego przezeń prawa. Największe zainteresowanie budzi w nas ujęcie, w jakim temat trwania życia i śmierci organizmów zaprezentowany został w pracach A. Weismanna. Od tego badacza pochodzi podział żywej substancji na dwie połowy — śmiertelną i nieśmiertelną. Śmiertelna — to ciało w węższym sensie, soma; tylko ona jest podporządkowana śmierci naturalnej. Natomiast komórki rozrodcze są potencjalnie nieśmiertelne, o ile są zdolne, w pewnych sprzyjających warunkach, rozwinąć się w nowe indywiduum, albo też, mówiąc inaczej, otoczyć się nową somą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *