Uznanie naturalnej śmierci

Śmierć jest tendencją celową, przejawem przystosowania się do zewnętrznych warunków życia, ponieważ wraz z podzieleniem komórek ciała na somę i plazmę zarodkową nieograniczona czasowo długość życia indywidu­um byłaby całkowicie bezcelowym luksusem. Wraz z pojawieniem się tego zróżnicowania u wielokomórkowców śmierć stała się możliwa i celowa. Od tego czasu soma wyższych istot żywych obumiera w określonym czasie z przyczyn wewnętrznych, pierwotniaki natomiast pozostały nieśmiertelne. Rozmnażanie nie pojawiło się dopiero wraz ze śmiercią, przeciwnie, jest raczej pierwotną własnością żywej materii, podobnie jak wzrost, z którego się wyłoniło, a życie od początku swego istnienia na Ziemi zachowało formę ciągłą. Łatwo zauważyć, że uznanie naturalnej śmierci wyższych organiz­mów niewiele pomaga naszej sprawie. Jeśli śmierć jest późniejszym osiągnięciem istot żywych, to popędów śmierci, które pojawiły się jednocześnie z początkiem życia na Ziemi, nie można brać pod uwagę. Wielokomórkowce mogą wtedy umierać także z innych powodów, ze względu na niedostatki ich zróżnicowania lub niedoskonałość przemia­ny materii, jednakże nie ma to żadnego znaczenia dla sprawy, która nas interesuje. Takie ujęcie i wyprowadzenie genezy śmierci jest na pewno także o wiele bliższe potocznemu myśleniu człowieka niż szokujące uznanie „popędów śmierci”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *