Zakończenie indywidualnego rozwoju

Dyskusja, która nastąpiła po opublikowaniu prac Weismanna, nie przyniosła, moim zdaniem, niczego rozstrzygającego. Niektórzy auto­rzy powrócili do stanowiska Goettego (1883), który widział w śmierci bezpośredni skutek rozmnażania. Hartmann charakteryzuje śmierć nie przez pojawienie się „zwłok”, obumarłej części żywej substancji, lecz definiuje ją jako „zakończenie indywidualnego rozwoju”. W tym sensie śmiertelne są także pierwotniaki — śmierć występuje u nich zawsze łącznie z rozmnażaniem, lecz zostaje przez nie w pewnej mierze zamaskowana, ponieważ cała substancja zwierzęcia-rodzica może przejść bezpośrednio na młode osobniki — dzieci. Z kolei badacze zainteresowali się eksperymentalnym sprawdzeniem na jednokomórkowcach owej hipotetycznej nieśmiertelności żywej substancji. Amerykanin Woodruff hodował wymoczka rzęsistego, „pantofelka”, który rozmnaża się przez podział na dwa osobniki, i obserwował go przez 3029 generacji, po czym przerwał próbę. Izolował on każdorazowo jeden z produktów podziału i umieszczał w świeżej wodzie. Najpóźniejszy potomek pierwszego pantofelka był dokładnie tak samo świeży jak jego praszczur i nie okazywał żadnych oznak starzenia się czy degeneracji; jeśli takim liczbom przysługuje moc dowodowa, to, jak się zdaje, nieśmiertelność pierwotniaków została tym samym dowiedziona.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *